توصيه مطلب
۱
 
شعری از لرمانتاف
 

کادری از جادوی جاودانِ مارگاریتا تیریخاوا در شاهکار ِ «آینه»
 
کادری از جادوی جاودانِ مارگاریتا تیریخاوا در شاهکار ِ «آینه»

چه سوك وارانه
                      به اين نسل مان می نگرم! 

كه آينده اش تيره و تهیست
و زير بار فضل و ترديد
به بيكارگی فرسوده می شود 

مملُويم از خطا های پدرانمان
                                   به محضِ زادهشدن
و عقل ديررسِ ايشان
و از نخست
             زندگانی عذابی می شود 

به سان جادهای بی سرانجام و هموار
بهسان ضيافتی بر سفره ای غريب.

به نيك و بد
چه ننگين
                  بی اعتناييم
و از ابتدای اين عرصهی پيكار 

بیپنجه درافكندنی
                    سست می شويم و تسليم 

در برابر فجايع
                 بزدلانی شرم آوريم 

و در مقابل قدرت و زور
                            بردگانی پليد
چونان ثمرهای ضعيفيم
كه تا زمانِ باليدن و رشد
طعم و رنگ مان حتا
               چشمی را سر ِ شوق نمی آورد 

ثمره ای غريبیم
                 يتيمشدگانی معلق بين گل ها
و ساعتِ زيبايیِ اين ميوه
زمانِ سقوطش است!

به وهن و سخره گرفتيم
بهترينِ آرزوها را
هر نوای عاشقانه را
و هر نهالِ نوخاسته از خرَد را خشكانديم 

غضب هديه كرديم
                        دوستان را و خويشان را 

به زحمت و زجر
                           از پيمانه ی لذت چشيديم 

و دريغا كه توان حفظمان نبود
و پيمانه شكست...
از هر شادی و شوق
به بهانهی دلزدگی گريختيم
و بهترينِ عصارهی حيات را
                                 مسرفانه مكيديم.

آمالِ شعر و كمالاتِ هنر
مغز ِ خُردمان را تلنگری نزدند
و با حرص و ولع
احساساتِ ناچيز و باقی

تهِ سينههامان را مراقبيم
سينههايی
                 پر از خساست و
                                            دستهايی مملوِ گنجی به بطالت. 

نفرت و عشقمان نيز
                            اتفاقیست نادر 

ارزنی از خويش فدا نكرديم
برای عشق
يا حتا كينه ای
و آنگاه
كه آتش از خون زبانه میكشد
                                               چه سود 

كه در روح مان 
                      سرمايی مهيب است
                                                     سلطانِ وجود

و گذشتگان مان نيز 

ما را یکسر ملالاند و عذاب
تفنن باشكوه شان 
                            فساد و فسق و فجورشان
و وجدانشان 
كه تمسخر كودكانهایست...

و اين نسل 
                  چه پرشتاب 
                                       سوی گور و مرگ روانست
بی افتخاری و سعادتی
و رو به راهِ طی شده دارد
به پوزخندی و ندامتی.
به سانِ جمعيتی فسرده و مرده
كه بهزودی از يادها میرويم
از سرِ اين جهان میگذريم
بی نوايی
                ندايی
                              ردِ پایی... 

نه بهر آيندگان بذری افشانديم
از انديشه ای شگرف
نه چيزی به نشان نبوغ برجا نهاديم 

و بر خاك ما اگر
دادرسان و مردمان سختگيری بگذرند
جز لعن و نفرتی
                         نثارمان نكنند
لعن و نفرتی تلخ
                       از سوی فرزندی فريبخورده
در حقِ پدری
              مسرف و خائن.

میخاییل لِرمانتاف، ۱۸۳۸ 

ترجمه از: حمیدرضا آتشبَرآب،از کتابِ «عصر طلایی و عصر نقره ای ِ شعر ِ روس»، نشر نی؛ 

پایان متن/

Share/Save/Bookmark
کد خبر: 35451