توصيه مطلب
۰
 
وضعيت نظامي ارمنستان
 

وضعيت نظامي ارمنستان
 

يكي از مسائلي كه هنگام فروپاشي اتحاد شوروي در دسامبر ۱۹۹۱ مطرح گرديد، مسئلة تقسيم بندي توانايي نظامي شوروي بود. در مذاكراتي كه در اين دوران صورت گرفت بين توانايي هاي هستهاي و متعارف تفاوتهايي گذاشته شد و مقرر گرديد كه سلا حهاي هسته اي بين جمهوري هاي روسيه، روسية سفيد، اكراين و قزاقستان تقسيم گردد و يك فرماندهي واحد اين تسليحات را تحت كنترل خود داشته باشد. در اجلاس آلماآتا، كه نخستين اجلاس سران كشورهاي جامعة همسود بود، توافق شد كه دولتهاي جامعه حق تشكيل ارتش ملي را داشته باشند و سپس در دسامبر ۱۹۹۱ مقامات نظامي كشورهاي اين جامعه در اجلاس خود در مينسك اين تصميم گيري را مورد تأييد قرار دادند. 

بدين ترتيب زمينههاي تشكيل ارتش ملي در ارمنستان فراهم گرديد. با وجود اينكه پس از آغاز درگير يهاي قومي در منطقة قرهباغ، گروه هاي رزمي مختلفي از ارامنة قرهباغ تشكيل شد و افراد زيادي نيز از ارمنستان به آنها پيوسته و به عمليات رزمي در منطقة قره باغ پرداخته بودند و دولت ارمنستان نيز از آنها حمايت همه جانبه مي نمود، نخستين گروه رزمي ملي ارمنستان تا مارس ۱۹۹۲ تشكيل نگرديد. در ۲۸ مي ۱۹۹۲ و در هفتاد و چهارمين سالگرد تشكيل جمهوري اول ارمنستان، ارتش ارمنستان اولين رژة خود را در ميدان جمهوري ايروان نمايش داده و بدين ترتيب اعلام موجوديت نمود. در ۲۸ مي ۱۹۹۳ در اولين سالگرد تشكيل ارتش ملي ارمنستان و در مراسم دومين رژة اين ارتش، ژنرال نورات در گريگوريان به سمت فرماندهي ارتش ارمنستان منصوب گرديد. علاوه بر اين، انتصاب وازگن مانوكيان ۳، نخست وزير قبلي ارمنستان به سمت وزارت دفاع، حكايت از اهميتي داشت كه دولت ارمنستان به تشكيل و تقويت هرچه سريعتر نيروهاي رزمي خود مي داد.
 
ارتش ارمنستان حدود ۴۸۱۶۰ تا ۶۰۰۰۰ نفر نيروي فعال در حال خدمت دارد كه %۹۳,۴ آن در نيروي زميني و ۶,۶ % از آن در نيروي هوايي خدمت مي كنند. همچنين گفته مي شود حدود ۳۰۰۰۰ نفر نيروي شبه نظامي نيز در اين كشور فعاليت مي كنند. ناظران نظامي معتقدند كه ارمنستان در زمان جنگ توانايي بسيج ۳۰۰۰۰۰ نفر نيرو را داراست. از نظر تسليحات، جمهوريهاي سهگانة قفقاز (ارمنستان، آذربايجان و گرجستان) پس از مولداوي، كمترين سهميه را از تسليحات اتحاد شوروي سابق دريافت كردند. پيمان تقسيم ميراث تسليحات غيرهست هاي شوروي سابق در اول ژوئن ۱۹۹۲ به امضاي كشورهاي عضو اين اتحاديه رسيد و به هر يك از جمهوري هاي سه گانة قفقاز بطور مساوي و يك اندازه جنگ افزار تعلق گرفت. بر طبق اين پيمان سهم ارمنستان ۲۲۰ تانك، ۱۳۵ نفربر زرهي، ۲۸۵ توپ سنگين، ۱۰۰ هواپيماي جنگي، ۲۲۰ هواپيماي باربري، ۱۱ هليكوپتر نفربر نظامي و ۵۰ هليكوپتر جنگي تعيين شد.
 
۲۰۰ كلاهك هسته اي در ارمنستان، تا قبل از سال ۱۹۹۰ مستقر شده بود كه قبل از فروپاشي شوروي از اين كشور خارج گرديد. دولت ارمنستان نيز پس از اعلام استقلال اين كشور در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۱ ، طي يك اعلاميه رسمي به پيمان منع پيوست. (NTP) تكثير سلاح هاي هستهاي ۱۲ ژوئن ۱۹۶۸ ملل متحد ارمنستان داراي مؤسسات تحقيقات تسليحاتي و همچنين كارخانجات توليد اسلحه و مايحتاج نظامي مي باشد و هرچند كه دولت اين كشور در تلاش است تا توليدات دفاعي خود را به توليدات مصرفي تبديل نمايد، وليكن بدون شك ادامة وضعيت نه جنگ نه صلح در اين كشور و نيازهاي منيتي و دفاعي موجب خواهد شد كه اين كشور در روند تغييرات و توسعة خود، به آساني كارخانجات نظامي را از دست ندهد.
 
شايان ذكر است ارمنستان مانند بسياري ديگر از كشورهاي كوچك جهان، از لحاظ امنيتي بيش از آنكه به نيروهاي فاعي خود متكي باشد، به پيمانهاي امنيتي خود با روسيه و كشورهاي جامعة همسود متكي است. مهمترين پيمان نظامي ميان ارمنستان و روسيه پيماني است كه براساس آن به روسيه اجازه داده شده ظرف ۲۵ سال آينده پايگاه هاي نظامي خود را در ارمنستان اداره كند. اين پيمان در تاريخ ۳۰ آوريل ۱۹۹۶ به تصويب پارلمان ارمنستان رسيد. تحولات چندسالة اخير و امضاي پيمان امنيتي ميان روسيه و ارمنستان و اشارات گاه و بيگاه مقامات ارمنستان به تمايل خود به پيوستن به اتحاد جمهوري فدراتيو روسيه و جمهوري روسيه سفيد را مي توان به عنوان شاهدي در تصديق موارد بالا دانست.

منبع: كتاب سبز ارمنستان

Share/Save/Bookmark
کد خبر: 24461