توصيه مطلب
۰
 
مسکو؛ شهر هفت خواهران
 

هنگام کاهش ارتفاع هواپیما بر فراز شهر مسکو، گویی جنگل های انبوه را شکافته اند و خانه های این ابَر شهر اروپایی را بین آن قرار داده اند. شهری که به نمادهای خاص خود همچون کاخ کرملین، کلیسای جامع سنت باسیلی، متروی معروف مسکو، رود مسکو و ... شهره است.
مسکو؛ شهر هفت خواهران
 
ایراس؛ مسکو این شهر تاریخی که در سال ۱۱۴۷میلادی بنا شده است و بزرگ ترین مرکز علمی روسیه به شمار می آید، شهری است با نمادهای فراوان، همچون هفت آسمان خراش بی نظیر و باشکوه در نقاط مختلف شهر که موجب شده است پایتخت روسیه فدراتیو به شهر «هفت خواهران» مشهور شود. این هفت ساختمان بزرگ و با عظمت به دستور استالین و در دوران وی بنا شده اند. گفته می شود که در ساخت بنا ها از اسرای آلمانی جنگ جهانی دوم استفاده شده است.


آسمان خراش های عصر استالین
 
هفت بنای مرتفع که در اواخر دهه ۱۹4۰ و اوایل سال های ۱۹۵۰ میلادی در مسکو ساخته شدند. گاهی اوقات «ساختمان فرهنگستان علوم لتونی» در ریگا، «کاخ فرهنگ و هنر» در ورشو لهستان، «دانشگاه دولتی اورال جنوبی» در چلیابینسک، هتل «اوکراین» در کی یف، هتل «كرئون پلازا» در پراگ و نیز «خانه مطبوعات آزاد» در بخارست را نیز جزء این ساختمان ها به شمار می آورند.


تاریخچه ساخت بناها

در تاریخ ۱۳ ژانویه سال ۱۹۴۷ میلادی به پیشنهاد استالین، مجمع وزیران اتحاد جماهیر شوروی ساخت بناهای چندین طبقه در مسکو را به تصویب رساند. در مصوبه مقرر شده بود که هشت بنا ساخته شود و گمان می رود که عدد هشت بیانگر هشتصد سالگی شهر مسکو است. در ساخت این بنا ها از مهندسین، معماران و کارگران بسیاری استفاده شد که عده ای از آن ها زندانیان و تبعیدی ها بودند و در مدت نه سال هفت بنا بر فراز تپه ای از تپه های هفتگانه مسکو ساخته شدند و به دلیل زیبایی چشمگیرشان به هفت خواهران معروف شدند. (چرا که در اغلب فرهنگ ها جنس مونث مظهر زیبایی است)

از این هفت خواهر دو عدد ساختمان مسکونی، یکی از آن ها دانشگاه، دو عدد هتل (لنینگراد و هتل اوکراین) و دو ساختمان دیگر، ساختمان وزارت امور خارجه و وزارت راه و ترابری(در دوران شوروی) هستند. اما ساخت یکی از هشت بنا که قرار بود در منطقه «کیتایگورودسکی» باشد پس از مرگ استالین انجام نپذیرفت. در محل ساخت همین بنا بعد ها هتل «روسیه» ساخته شد. طراحان این بنا ها موفق شدند معماری منحصر به فردی را در ساخت بنا ها به کار برند به طوریکه این بنا ها «امپراطوری استالینی» و یا «یادواره کلاسیک عصر شوروی» لقب گرفتند. اما با این وجود معماران روسی در طراحی و معماری از وام گیری از برخی آسمان خراش های آمریکا غافل نشدند. ساختمان شهرداری منهتن در نیویوک ساخته شده در سال های ۱۹۰۹ -۱۹۱۴ توسط آقای کندال و به سبک نئوکلاسیک را می توان پیش طرحی برای هفت خواهران استالین دانست. در ساخت هفت خواهران از بهترین معماران آن روزها نظیر "ساپریکین" استفاده شد.


معرفی هفت خواهران مسکو:


ساختمان اصلی دانشگاه دولتی مسکو واقع در كوه هاي وارابيووي (Воробьёвые горЫ)

تا پیش از ساخت بناهای «تری اومف پالاس»، «برج های ساحلی» و «شهر پایتخت (مسکو سیتی)»، ساختمان دانشگاه دولتی مسکو بلندترین بنای مسکو به شمار می آمد. این بنا با ۳۶ طبقه به ارتفاع ۲۴۰ متر در سال های ۱۹۴۹-۱۹۵۳ میلادی توسط معمارانی به نام های"رودنف"، "چرنیشف"، "آبراسیموف"، "خریاکوف" و "ناسوناف" ساخته شد. مقر اصلی دانشگاه دولتی مسکو مشتمل بر ۲۷ عمارت می باشد.

در عمارت اصلی دانشکده های زمین شناسی، جغرافیا، ریاضی، مجموعه اداری، کتابخانه، موزه و سالن آمفی تئاتر با ظرفیت ۱۵۰۰ نفر واقع شده اند. در ساختمان های واقع در طرفین ساختمان اصلی که از دو طرف به آن چسبیده اند آپارتمان های مسکونی برای دانشجویان (خوابگاه دانشجویی) و منزل اساتید قرار دارد. همانند دیگر بناهای مشابه، در مجموعه ساختمان دانشگاه دولتی مسکو امکاناتی نظیر دفتر پست، سینما و دفاتر ارائه دهنده خدمات مختلف به افراد در نظر گرفته شده است.

در طرح اولیه بنا قرار بود که مجسمه یادبود لامانوسوف (که دانشگاه نیز به نام این دانشمند اسم گذاری شده است) بر بالای ساختمان قرار گیرد، اما معماران به استالین متذکر شدند که قرار دادن تندیس لامانوسوف در بلندای ساختمان ممکن است تصوری از رهبر شوروی در اذهان عمومی ایجاد کند و به همین دلیل استالین دستور داد تا به جای مجسمه، تندیسی مناره مانند ساخته شود تا همه هفت های خواهران از این لحاظ مشابه هم باشند.



ساختمان مسکونی در منطقه «ساحل کاتلنیچسکی»

این بنا که از محدوده کرملین تا دهانه رودخانه یائوزا را در بر می گیرد در سال های ۱۹۳۸-۱۹۴۰ و ۱۹۴۸-۱۹۵۲ میلادی توسط "چِچولین"، "راستکوفسکی" و مهندسی به نام "گوخمان" ساخته شد. عمارت اصلی مشتمل بر ۲۶ طبقه بوده و مجموعاً دارای ۷۰۰ آپارتمان، دفتر پستی، سینما، مغازه و خانه-موزه اولانووا است. "لاورنتی بِریا" از سیاستمداران عصر شوروی در ساخت بنا و به ویژه انتخاب محل احداث آن دخالتی مستقیم داشته است.


هتل «اوکراین»

به لحاظ ارتفاع از میان هفت خواهران در رتبه دوم قرار دارد. محل احداث آن در خیابان کوتوزوف بوده و در سال های ۱۹۵۳-۱۹۵۷ میلادی توسط "موردوینوف"، "اولتارژوسکی"، "کالیش" و مهندسی به نام "کراسیلنیکوف" ساخته شد. این بنای ۳۴ طبقه پس از بازسازی، در تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۱۰ میلادی با تغییر نام به هتل «رِدیسون رویال» بار دیگر آغاز به کار نمود.


ساختمان وزارت امور خارجه

این ساختمان در سال های ۱۹۴۸-۱۹۵۳ توسط پروفسور "گِلفِریخ مینکوس" ساخته شد. این بنای ۲۷ طبقه به ارتفاع ۱۷۲ متر است. از ویژگی های منحصر بفرد این بنا، وجود نشان عصر اتحاد جماهیر شوروی است که از ترکیب بتن و فلز ساخته شده و در ارتفاع ۱۱۴ متری بنا و با مساحت ۱۴۴ مترمربع نصب شده است. طرح اولیه بنا فاقد مناره بلند بوده اما بعد ها و به هنگام ساخت بنا مناره برای آن در نظر گرفته شد. در خصوص این تغییر افسانه های متفاوتی وجود دارد. اما گفته می شود این تغییر به دستور شخص استالین صورت پذیرفت. تحقیقات نشان می دهد که قسمت بالایی بنا پوشش سنگی نداشته و مناره بنا با ورقی فلزی که رویه آن با خاک سرخ پوشانده شده تزیین شده است و به همین دلیل رنگ مناره از رنگ دیگر قسمت های ساختمان متفاوت است. امروزه مناره دچار تغییراتی شده و همرنگ با دیگر قسمت های بنا شده است.

مشهور است که پس از مرگ استالین، "مینکوس" خطاب به "خروشچوف" رهبر وقت شوروی نامه ای نوشته و از وی تقاضا می کند تا تغییراتی در مناره ساختمان ایجاد شود. خروشچوف در پاسخ می نویسد: "بگذار مناره به عنوان یادبودی از حماقت استالین باقی بماند." ساختمان وزارت امور خارجه تنها بنا در میان هفت خواهران است که بر بالای مناره آن ستاره ۵ ضلعی قرار داده نشده است. دلیل احتمالی این تصمیم آن است که مناره ساختمان بسیار ظریف و شکننده بوده و نمی توانسته وزن این تمثال ستاره ای را تحمل کند.


مجتمع مسکونی در میدان کودرینسکی

نام دیگر این بنا «آسمان خراش میدان قیام» است چرا که میدان کودرینسکی از سال ۱۹۲۵ م. تا ۱۹۹۲م. میدان قیام نام داشت. این بنا طی سال های ۱۹۵۴-۱۹۴۸ میلادی و با حضور معماری همچون "پاسوخین"، "مندویانتس" و طراحی به نام "واخومسکی" ساخته شد. این ساختمان شامل یک مجموعه اصلی با ۲۴ طبقه است که ارتفاع آن به همراه مناره و برجش به ۱۵۶ متر می رسد و همچنین بنا های جانبی متصل به این مجموعه اصلی که ۱۸ طبقه است. ساختمان در مجموع دارای ۴۵۰ آپارتمان است. قسمت اصلی بنا دارای سه در ورودی بزرگ و نیز درهای ورودی کوچک است که به لحاظ طراحی از یکدیگر متفاوتند.

ورودی های کوچک مجهز به آسانسور هستند و همچنین حداکثر ۱۲ طبقه بوده و در هر طبقه نیز ۱۴ آپارتمان وجود دارد. ورودی های بزرگ یعنی ورودی اول، چهارم و چهاردهم هر کدام سه آسانسور دارند. آسانسور ورودی اول واقع در بدنه اصلی بنا تا طبقات ۲۳ و ۲۴ نیز بالا می رود. همچنین تمامی سه آسانسورهای ورودی اول در طبقه دوم توقف نمی کنند. هر طبقه ۴ تا ۸ آپارتمان دارد. راهرو ها به زیبایی با لوستر های مجلل و شیشه کاری های زیبا آراسته شده اند. آسانسور تعبیه شده در قسمت برج که برای کنترل طبقات ۲۴ تا ۳۰ است مدت ها مورد استفاده نبوده است. در حال حاضر در طبقه فوقانی قسمتی ساخته شده است که اساساً برای امور نگهداری ساختمان از آن استفاده شده و یا اینکه عمدتاً برای استقرار تجهیزات رادیویی اجاره داده می شود. قسمت زیرین ساختمان مجهز به سازه های زیرزمینی از جمله پناهگاه ضد بمباران است.


ساختمان مسکونی-اداری کنار «دروازه های سرخ»

بنا در سال های ۱۹۴۷-۱۹۵۲ میلادی ساخته شده و شامل یک بخش اصلی ۲۴ طبقه است که در دوران شوروی وزارت راه و ترابری در آنجا مستقر بوده است اما امروزه دفتر شرکت «ترانس استروی» است و دو بخش دیگر مسکونی که از نظر تعداد طبقات (از ۱۱ تا ۱۵ طبقه) با یکدیگر متفاوتند. در محوطه رستوران قرار دارد. در قسمت چپ ساختمان (متصل به بخش اصلی ساختمان) مهد کودک ساخته شده و در سمت راست نیز یکی از دو راهرو ورودی ایستگاه مترو «دروازه های سرخ» قرار دارد. این راهرو به سمت خیابان کالانچیفسکی باز می شود. در این خیابان جواهر فروشی، داروخانه و فروشگاه های بسیاری به چشم می خورد. زیر زمین مشترک که سه قسمت بنا را به هم مرتبط می سازد فاقد گذرگاه های زیرزمینی و زیر شیروانی است. این زیرزمین با واحد خدمات مترو و سیستم سرویس تاسیسات زیرزمینی تخصصی در ارتباط است.


هتل «لنینگراد»

این بنا در سال های ۱۹۴۹-۱۹۵۴ میلادی توسط معمارانی همچون "پالیاکوف"، "بارتسکی" و نیز مهندس "ماتلیوک" ساخته شد. این هتل در یکی از هفت آسمان خراش های مرتفع مسکو احداث شد. در میان هفت خواهران استالین، «هتل لنینگراد» دارای ارتفاع کمتری است. این ساختمان تنها ۱۷ طبقه داشته و ارتفاع آن ۱۳۶ متر است. برج پر ابهت ساختمان بر فراز میدان «کامسامول» سایه افکنده است و در کنار آن سه ایستگاه قطار «لنینگراد»، «یاروسلاو» و «کازان» قرار دارد. پس از گذشت چندین سال، مالک رستوران های زنجیره ای معروف موسوم به «هیلتون»، هتل را خریداری نموده و سپس دست به تعمیرات و تغییرات اساسی در بنا زد. اینک بجای هتل «لنینگراد»، هتلی باشکوه به نام «هیلتون لنینگراد» پذیرای میهمانان است. اما مردم شهر بر حسب عادت گذشته همچنان از نام قدیمی هتل استفاده می کنند.


آسمان خراش های احداث نشده:

ساختمان اداری در «زاریاد»

این بنا آخرین بنایی است که تصمیم به ساخت آن در هشتصدمین سال تاسیس مسکو گرفته شد. اما مرگ استالین مانع از ساخت آن شد. اگرچه ساخت قسمت زیرین بنا تا بهار سال ۱۹۵۳ میلادی عملاً خاتمه پیدا کرده بود. در پایین این قسمت طبقه ای مجهز وجود داشت و در زیر این قسمت نیز یک پناهگاه بتنی دو لایه که احتمالاً برای محافظت از بمباران در نظر گرفته شده بود. در هشتمین آسمان خراش استالین قرار بود وزارت صنایع سنگین اتحاد شوروی مستقر گردد. اما همانطور که در بالا اشاره شد با مرگ رهبر شوروی سابق ساخت بنا متوقف شد و سال ها بعد یعنی بین سال های ۱۹۶۴-۱۹۶۷ میلادی «هتل روسیه» در همین محل احداث شد.


کاخ شورا

در سال ۱۹۲۲ میلادی در یکی از جلسات اتحاد شوروی، ایده ساخت بنایی موسوم به «کاخ شورا» داده شد. این ایده استالین را تا آخر عمر وی رها نکرد. در سال ۱۹۳۱ میلادی یک اعلان سراسری مبنی بر ارائه بهترین طرح برای ساخت چنین بنایی در سرتاسر اتحاد جماهیر شوروی پخش شد. تنها ۱۶۰ طرح معماری توسط معماران و مهندسان زبده آن عصر به شورا ارائه شد. اما عمده طرح ها پاسخگوی نیاز ها و انتظارات سردمداردان حکومتی نبود. سرانجام از میان تمامی نقشه های ارائه شده، نقشه ی معماری به نام "ایئوفان" پذیرفته شد. البته طرح اولیه وی مورد بازنگری معمارانی نظیر شوکو و گلفریخ قرار گرفت. قرار بر این بود تا بنای احداث شده با ارتفاع ۴۲۰متر بلندترین ساختمان جهان باشد. تصمیم بر آن شد تا ساختمان در محل فعلی معبد «خریست اسپاسیتل» احداث شود. در سال ۱۹۳۱ میلادی معبد ویران شد و در سال ۱۹۳۹ میلادی پروژه ساخت آغاز گردید. اما با شروع جنگ جهانی پروژه متوقف گشت و پس از جنگ نیز کار ساخت هیچگاه از سر گرفته نشد. پس از گذشت سال ها و به علت عدم تکمیل پروژه، ایستگاه متروی «کاخ شورا»، به «کراپاتکینسکی» تغییر نام داد و در محل گودبرداری ساختمان نیز «استخر روباز مسکو» ساخته شد.


منابع:

http://www۳.skhorasan.irna.ir/fa/NewsPrint.aspx?ID=۸۰۷۲۶۳۹۹
http://ru.wikipedia.org/wiki/%D۰%A۱%D۱%۸۲%D۰%B۰%D۰%BB%D۰%B۸%D۰%BD%D۱%۸۱%D۰%BA%D۰%B۸%D۰%B۵_%D۰%B۲%D۱%۸B%D۱%۸۱%D۰%BE%D۱%۸۲%D۰%BA%D۰%B۸
http://m۴taghi.blogfa.com/post-۹۸.aspx
http://retrofonoteka.ru/skyscrapers/moscow_skyscrapers_۳.htm

نویسنده: عیسی مهرآرا، عضو شورای فرهنگی ایراس؛


پايان متن/

Share/Save/Bookmark
کد خبر: 34775