توصيه مطلب
۰
 
آغاز عصری نو در هند
 

شیو ویسواناتان، پروفسور دانشکدۀ حکومت و سیاست عمومی جیندال طی یادداشتی در تایمز آو ایندیا به آغاز عصر جدیدی در سرزمین هندوستان اشاره می کند و به شاخصه های مورد تاکید در گفتمان مودی، رئیس جمهور جدید این کشور می پردازد.
آغاز عصری نو در هند
 
ایراس؛ سخنرانی نارندرا مودی در روز استقلال تلاشی برای فراخواندن مدنی تر و جایگزین کردن آن با سیاست های تهی پیشین به عنوان نخستین گام در راه توسعه بود. گاهی یک ملت با بازگویی گذشته دست به خلق نوآوری می زند؛ این یک عمل سمبیک باغبانی است که در آن کلیشه های مرده دوباره تبدیل به ارزش های زنده می شوند. یک چارچوب نو، ملتی نو را احیا می کند. همه اینها را همزمان می توان در سخنان نارندا مودی مشاهده نمود. 


► اعلام یک عصر نوین 

سخنرانی های ضعیف دوران مانموهان باید فراموش شوند؛ مودی با اعتماد بنفس وارد می شود. او می داند که باید دوران نوینی را اعلام کند. او با توسل به تعلیمات سوادشی (استقلال طلبی) به ورای دوران نهرویسم می رود. این زبان سیاست نیست بلکه زبان فضیلت و خصوصیات لازم برای ملت سازی است. او ملبس به یک عمامۀ زعفرانی رنگ با حاشیۀ سبز است؛ درست مانند یک هندوی اصیل. او شیوه ای نو را فرا می خواند و صدایش طنین انداز دنیایی متفاوت است. هندوستان سرنوشت از پیش نوشته شده ای ندارد؛ بلکه با ساختن از نو به سوی آینده پیش می رود. هیچ حکم بزرگی راجع به بهره وری، هیچ تجدید نظری در مورد اقتصاد، هیچ کلیشه ای در سیاست خارجی، هیچ اشاره ای به فساد و هیچ گونه توجهی به چین یا پاکستان وجود ندارد. امروز روز مثبت بودن است، برای ملتی که خود را بازسازی می کند. زبان، زبان ساده ای است: سیاست و سیاست ورزی نیست؛ بلکه خطابه ای ساده در بارۀ ارزش هاست که به سادگی و تقریباً بدون نقص صورت می گیرد. 

این سخنرانی روز استقلال، با اشاره به سال ۱۹۴۷ آغاز نشد؛ بلکه با درود به کسانی آغاز شد که ملت را می سازند. نخستین تحول رویکرد در همین نکته نهفته است. مودی می گوید: "من نه به عنوان نخست وزیر، بلکه به عنوان نخستین خدمتگزار ملت با شما سخن می گویم." سپس اشاره کرد که یک ملت به دست مردان بزرگ ساخته نمی شود؛ بلکه به دست مردم ساخته می شود. یک ملت به دست سربازان، کشاورزان، جوانان، کارگران، معلمان، دانشمندان و شهیدانش بنا می شود. دولتمردان و دولت، ملت را نمی سازند؛ بلکه آنها صرفاً بر ملت حکومت می کنند. درود بر مردم و درود بر اجداد و پشینیان. ناگهان شما درمی یابید که مودی در حال گذر از جایگاه یک سیاستمدار به یک دولتمرد است. هیچ نشانه ای از کوته نظری و تفرقه نیست. یک سخنرانی برای این مناسبت طراحی شده است. او با گفتن شرح حال خود آغاز می کند و می گوید که به عنوان یک خارجی به دهلی آمده و در آنجا طبقۀ نخبگان با او به عنوان یک نجس رفتار می کردند. اما در عرض دو ماه، به او به عنوان یک خودی ویرانگر نگاه شد. او از دخمۀ پر پیچ و خمی به نام دهلی سخن می گوید که در آن هر شعبه ای از دولت مانند یک امپراتوری ایستاده است. 

دولت هایی در درون دولت وجود دارند و بدتر اینکه شعبه های دولتی در مقابل دیوان عالی کشور باهم می جنگند. اتحاد به دلیل تفرقۀ بروکراسی ها از میان می رود. 

او لحن نرم تری به خود می گیرد و به وقت شناسی و حیرت مردم از وقت شناسی کارمندان و باز شدن به موقع ادارات اشاره می کند. سپس می گوید که اگر این وقت شناسی چیز تازه ای است، ما باید به عنوان یک ملت از خود و از ژرفایی که به قعر آن سقوط کرده ایم شرمنده باشیم. 

او به فردگرایی تازه ای اشاره می کند و می پرسد: "در این چه سودی برای من وجود دارد؟" و پاسخ می دهد: "همه چیز برای فرد نیست. فردگرایی ملت را پیش نمی برد. اجتماع به سربازان دیگری نیاز دارد ... ملت ساختار غایی اجتماع است." سپس او موضع خود را تغییر می دهد و می گوید یک ملت بدون تعلیمات مدنی، مسئولیت و آزادی پوچ است. 

او درباره تجاوز سخن می گوید و اشاره می کند که زمانی که یک دختر به سن ده سالگی می رسد، والدین او دچار اضطراب می شوند و از او می پرسند کجا می رود و کی برمی گردد. تلفن های همراه مدام روشن است و رفتار او پیگیری می شود. اما در مقابل هیچ صحبتی درباره پسران، رفتار آنها، اینکه کجا می روند و با چه کسانی ملاقات می کنند وجود ندارد. اگر قربانی زنی است که نیاز به تعلق به یک خانواده را دارد، درباره متجاوز هم همین طور است. لازم است که والدین رفتار پسرانشان را جویا شوند. تنها توجه گسترده تر (دیدبانی اجتماعی) به مسئلۀ تجاوز کافی نیست. تجاوزات از خانه ها آغاز می شوند.
 
او برای صحبت از جایگاه زنان با مسئله تجاوز و جایگاه دختران در زندگی شخصی مان آغاز می کند. او می گوید مردی که یک دختر با محبت دارد، در کهنسالی بهتر از مردی است که پنج پسر دارد؛ زیرا دختران هرگز والدین خود را رها نمی کنند. او با اشاره به اینکه جامعه ای که تنها به پسران ارزش می دهد جامعه کهنسالی خواهد بود، سقط جنین را نکوهش می کند. 

او خواهان جامعه ای است که به دستاوردهای زنان افتخار می کند و به مدال های زنان ورزشکار به عنوان دستاوردهای جدید آنان اشاره می کند. او از حقوق و آزادی ها سخن نمی گوید؛ بلکه درباره نهادها، مسئولیت ها و وظایف حرف می زند. 

روند سخن به شکل سیالی از خانواده به حکومت شیفت پیدا می کند. او تفاوت دیرینه ای میان شخصی که در یک صنعت خصوصی کار خود را یک "شغل" می داند و مردی که در دولت کار خود را "خدمت" می داند قائل می شود. مودی بر ایدۀ خدمت تأکید می کند. خدمت یک پدیدۀ مدنی است و تنها برداشتی سکولار و دنیوی از شاغل شدن نیست. زبان انگلیسی دارای معنایی در خور "خدمت" نیست. "خدمت" توانایی در اولویت قرار دادن دیگران است و از فردگرایی مشاغل فراتر می رود.
او سپس به توضیح بخش های داخلی جامعه می پردازد، با این ادعا که یک جامعۀ وارسته نمی تواند حقیقت خودویرانگری را در بخش کشاورزی نادیده بگیرد. آنگاه او هندوستانی را وعده می دهد که در آن هر کشاورز دارای یک حساب بانکی، و هر خانواده دارای یک دفترچه بیمه است. 

پس از مسئله کشاورزی، مودی با اشاره به عدم اشتغال جوانان، به پروژۀ مورد علاقۀ خود برمی گردد: مهارت بخشی دوبارۀ جوانان. مهارت همان چیزی است که موجب اشتغال می شود و هند را در سراسر جهان به تحرک در می آورد. مهارت سازماندهی شده، مساوی با تولید است و این تولید است که باید هستۀ اصلی پویایی هندوستان شود. او در این باره شعاری می دهد: "هیچ اثری از نقص نباید وجود داشته باشد." یک محصول باید در نهایت کیفیت خود، و از لحاظ سازگاری با محیط زیست دارای حساسیت باشد. چنین تولیداتی هند را به دنیای برتر جهانی می برد. "ساخت هندوستان" تبدیل به رویای تازۀ سوادشی (استقلال) می شود. 

او از رویای هندوستان دیجیتال خود سخن می گوید، نه فقط شبکه ای برای ثروتمندان، بلکه هندوستانی دیجیتالی برای فقرا؛ جایی که دیجیتالی شدن به توسعه کمک می کند و دولت الکترونیک، ساده، موثر و اقتصادی می باشد. 

او هندوستان توریستی را نیز به هندوستان دیجیتال اضافه می کند و توریسم را چنان فراگیر توصیف می نماید که موجب اشتغال برای فقرا، چای والاها (چای فروشان دوره گرد) و فروشندگان پاکوره (نوعی غذای ارزان هندی) می شود. او می افزاید که آنچه که بر سر راه توریسم وجود دارد، عدم پاکیزگی است. جالب است که مودی ابتدا به عدم پاکیزگی توجه می کند نه به فساد. واژه ای که او به کار می برد، سواتچها (پاکیزگی) است؛ پاکیزگی به عنوان یک طرز فکر، فعالیت و یک سبک زندگی. جالب است که ارزش هایی که مودی از آنها سخن می گوید، ارزش های مدنی چون "خدمت" می باشند. او شیوۀ زندگی کردن را با واژگانی توصیف می کند که مدنی هستند. او شرکت های بزرگ را به پذیرش مسئولیت اجتماعی فرا می خواند، نه تنها به عنوان یک رویای فانتزی؛ بلکه از آنها می خواهد که از ثروت خود برای ایجاد سرویس های بهداشتی در مدارس که شامل سرویس های بهداشتی مجزایی برای دختران باشد، استفاده نمایند. فحوای سخنرانی یک نخست وزیر که درباره بهداشت و پاکیزگی سخن می گوید، تقریباً گاندی گونه است. این تلاشی است برای فراخواندن مدنیت روزمره که به عنوان نخستین گام به سوی توسعه، جایگزین سیاست های تهی می شود. 


► خاکسپاری یک نهاد 

هنوز کسانی که در انتظار شنیدن سخنانی درباره سیاست هستند، ناامید نشده اند. مودی به کمیسیون برنامه ریزی اشاره می کند. او از این کمیسیون به عنوان نهادی سخن می گوید که برای زمان خود کافی بوده است اما پس از آن به طرز شگفت آوری بی مصرف می شود و اشاره می کند که این نهاد نادرست و نابهنگام می باشد. این سریع ترین خاکسپاری برای یک نهاد است که تا به حال دیده شده است. کل یک دیدگاه و کل شبکه ای از مصالح مقرر در مقابل مودی فرو می ریزد. دولت جدید، گام نخست خود را با مرگ کمیسیون برنامه ریزی بر می دارد. 

در حال حاضر شعارها روشن است: یک وضعیت تازه بیان شده است، تفرقه ای کهن دفع شده است؛ زیرا مودی از جنگ با فقر به عنوان رویای ملت های مجمع همکاری های منطقه ای آسیای جنوبی (SAARC) سخن می گوید. رویای او راجع به ملت های همسایه در حال توسعه، یک رویای بدون خشونت است که در آن دولت-ملت ها به منشاء یک تمدن باز می گردند.
 
این عملکردی بی نقص است که با اعتماد، به سادگی ممکن است. این که یک ملت که به عنوان ملتی نخبه به خود افتخار میکند، عجیب به نظر می رسد. این شخص تازه به قدرت وارد نشده، او در حال بازنویسی دهلی است. به عنوان یک عمل نشانه شناختی، درگیر شدن، کار دشواری است. موفقیت نیز جزئی از واقعیت می باشد. دهلی رژیم تازه ای را حس می کند؛ زیرا هندوستان به عصر نوینی وارد می شود. با نگاهی به گذشته، اگر این سیاست ها عملی شوند، مودی جایزۀ اسکار دریافت خواهد نمود. حتی بالیوود نیز بهتر از این نمی توانست اینها را عملی کند. هندوستان اسطوره ساز تازه ای را کشف کرده است. 

نویسنده: شیو ویسواناتان، پروفسور دانشکدۀ حکومت و سیاست عمومی جیندال؛

مترجم: لیلا ساداتی، عضو شورای نویسندگان ایراس؛
 
منبع: تایمز آو ایندیا
 


پایان متن/
Share/Save/Bookmark
کد خبر: 37042