توصيه مطلب
۲
 
چه‌قدر هواي مُركّب و گريستن دارم
 

کادری از بازیِ بدیع ِ آناستاسیا ویرتینسکایا در نقش ِ کیتی 
درخشانترین نسخه‌ی «آنّا کاری‌نینا»، اثر ِ آلکساندر زارخی، شوروی، ۱۹۶۷
 
کادری از بازیِ بدیع ِ آناستاسیا ویرتینسکایا در نقش ِ کیتی درخشانترین نسخه‌ی «آنّا کاری‌نینا»، اثر ِ آلکساندر زارخی، شوروی، ۱۹۶۷


چه قدر هواي مُركّب و گريستن دارم
تا اشك ريزان از فوريه بنگارم
وقتیكه برفابِ رعد آسا
در بهاری سياه می سوزد.

درشكه ای می خواهم به شش سكه
تا از ميان طنينِ چرخ ها و ناقوس ها
به آن سو بگريزم 

آن جا كه رگبار
               از مُركّب و اشك ها
                                          پرطنين تر است 

آن جا كه چون گلابی های سوخته 

هزاران زاغ
               از درختان به گندابها در می افتند

و غم ِ محضی
                 بر ژرفای چشمان فرود می آورند 

كه به زيرش زمين به سياهی می زند 
                                         
                      و باد در چنگال فرياد ها دريده می شود. 

هرچه شعر ها
                  در بارانِ گريه 
                                ناخواسته تر باشند 

به حقيقت 
                نزديكترند. 



باریس پاسترناک، ۱۹۲۱ 

ترجمه از: حمیدرضا آتش برآب، از کتابِ «عصر طلایی و عصر نقرهای ِ شعر ِ روس»، نشر نی 


پايان متن/

Share/Save/Bookmark
کد خبر: 34313