توصيه مطلب
۳
 
پوتین و رفقایش (قسمت سوم)
 

سومین قسمت از یادداشت های پوتین و رفقایش، دارایی های حلقه رفقای پوتین را بررسی می کند. دارایی رفقایی نظیر یوری کووالچوک، گنادی تیموشنکو، آندره فورسنکو، ولادیمیر یاکونین، ایگور ساچین، ماتیاس وارنیگ.
ایراس؛ استیون لی مایرز، جو بیکر و جیم یاردلی طی یادداشتی با عنوان "پوتین و رفقایش" در نیویورک تایمز، به بررسی حلقه دوستان رئیس جمهور فدراسیون روسیه می پردازد و فعالیت های هر یک را به طور مجزا بررسی می کند. ایراس این یادداشت را که در ۲۷ سپتامبر منتشر شد، طی چهار شماره منتشر می کند.


 یوری کووالچوک: 



دارایی خالص او بر اساس فوربس ۱.۴ میلیارد دلار است. او رئیس هیات مدیره و بزرگترین سهامدار بانک روسیه است. او در فهرست تحریمهای غرب است و از جمله اعضای گروهی است که هدایت بانک را در دوران پس از فروپاشی بر عهده داشت. کووالچوک همچنین، عضو شرکت تعاونی اوزرو داچا، است؛ شرکتی که تحت مالکیت پوتین و رفقایش است.


 گنادی تیموشنکو: 



بنابر آمار فوربس، دارایی خالص او ۱۴.۵ میلیارد دلار است. سهام زیادی از شرکتهایی در حوزه انرژی، ساخت و ساز و همینطور بانک روسیه دارد. تیموشنکو، بنیانگذار گروه بزرگ بازرگانی نفتی گانوور است که سهام خود را پیش از این که این گروه در فهرست سیاه دولت اوباما قرار بگیرد، فروخت.


 آندره فورسنکو:
 


دارایی خالص او مشخص نیست ولی درآمد سال ۲۰۱۳ او برابر ۳۶۳ هزار دلار بود. فورسنکو، دستیار ارشد پوتین است و ارتباط آنها نیز به دهه ۱۹۹۰ و شهرداری سنت پترزبورگ بر می گردد. او و برادرش، سرگیی از جمله سرمایه گذاران نخستین بانک روسیه هستند و همچنین عضو شرکت تعاونی اوزرو داچا نیز است. 

 
 ولادیمیر یاکونین: 



دارایی خالص نامشخصی دارد و دستمزد سال ۲۰۱۳ او برابر ۱۵ میلیون دلار است. او رئیس راه آهن روسیه، بزرگترین کارفرمای کشور است. وی در فهرست تحریمههای غرب قرار دارد. یاکونین نخستین سرمایه گذار بانک روسیه است و همچنین عضو شرکت تعاونی اوزرو داچا است.


 ایگور ساچین: 



دارایی خالص او سهام شرکت نفتی روس نفت به ارزش نزدیک به ۱۶۹ میلیون دلار است. ساچین در سال ۲۰۱۳ معادل ۵۰ میلیون دلار دستمزد داشته است. او همچنین رئیس شرکت نفتی روس نفت، شرکت نفتی تحت اختیار دولت است. وی نیز در فهرست تحریمهای غرب قرار دارد. ساچین از دوران شهرداری سنت پترزبورگ روابط نزدیک با پوتین دارد. او همچنین معاون نخست وزیر پوتین از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ بود.

 
 ماتیاس وارنیگ: 


دارایی خالص نامشخص دارد. وارنیگ، از اعضای هیات مدیره شرکتهایی است که بر انرژی، آلومنیوم و بانکداری روسیه مسلط هستند. در زمانی که پوتین در آلمان شرقی در خدمت کا گ ب بود، او نیز عضو پلیس مخفی بود. آنها در سنت پترزبورگ نیز روابط نزدیکی با هم داشتند. 

در دوران مبارزات انتخاباتی ۲۰۰۴، ایوان رایبکین، رقیب پوتین با طرح فساد مالی اطرافیان وی، کووالچوک و تیموشنکو را متهم به «صندوقداری» پوتین کرد. ادعاهای وی با استقبال چندانی روبرو نشد و تنها منجر به ناپدید شدن او برای مدت کوتاهی شد. (رایبکین در این باره عنوان داشت که ربوده و به کی یف اکراین منتقل شده بود.) در تحریم های بانک روسیه توسط دولت ایالات متحده، اگرچه اوباما مستنداتی را مبنی بر دست داشتن پوتین در این بانک ارائه نکرد، ولی در عین حال اتهامات «صندوقداران» را برملا کرد. سرمایه ها و دارایی های بانک روسیه در دوران دوم ریاست جمهوری پوتین ده برابر شد. انتقادات به این سطح قابل توجه از رشد و پیشرفت بانک را به توان آن در خرید زیر قیمت دارایی ها و امتیازاتی می دانند که پیش از این در اختیار شرکت نفت دولتی گازپروم بود. 

قراردادهای مربوطه، به صورت مجموع گزارش هایی که در پایان دوره دوم ریاست جمهوری پوتین منتشر شده، توسط "بوریس نمتسوف" معاون اسبق نخست وزیر، "ولادیمیر میلوف" معاون اسبق وزیر انرژی و دیگران گردآوری شده است. بنابر برآوردهای آنها، ارزش کل دارایی های که از گازپروم جدا شده ۶۰ میلیارد دلار بود. در قرارداد دیگری مربوط به "سوگاز" بزرگترین شرکت بیمه روسی، بانک روسیه با خرید سهام گازپروم در آن شرکت، اختیار عمل آن را در دست گرفت. این بانک با پرداخت حدود ۱۰۰ میلیون دلار شرکت بیمه سوگاز را از آن خود کرد؛ این در حالی بود که نیمتسوف و میلوف ارزش این شرکت را ۲ میلیارد دلار برآورد کردند. بعدها میلوف به نشریه روسی فوربس گفت پوتین درباره بانک روسیه
گفته بود که «به این می گویند بانک روسیه!». 

شرکت بیمه سوگاز بیمه شرکت های عمده دولتی مانند راه آهن روسیه، با مدیریت یاکونین، و غول نفتی در حال ظهور روس نفت، که پیش از آن تحت مدیریت "ایگور ساچین" معاون پوتین در شهرداری سنت پترزبورگ بود، را بر عهده دارد. سوگاز همچنین ۷۵ درصد سهام شرکت لیدر که مدیریت صندوق بازنشستگی گازپروم، گازفوند، به ارزش ۶ میلیارد دلار را در اختیار دارد را نیز خریداری کرده است. چند سال قبل بنا بر یک قرارداد داخلی، "یوری شامالوف" پسر سهام دار بانک روسیه و عضو اوزرو به عنوان رئیس گازفوند انتخاب شد. بنا بر مستندات نیمتسوف، او سهام بزرگترین صندوق بازنشستگی بخش خصوصی کشور را به بهای ناچیزی به بانک تحت مالکیت پدرش فروخت. 

همزمان کووالچوک، رئیس بانک روسیه، با راه اندازی امپراتوری رسانه ای برخی از بزرگترین ایستگاه های رادیویی و تلوزیونی و همچنین روزنامه های روسیه تحت اختیار خود قرار داد. بانک روسیه، پیش از این مدیریت دارایی های بانک گازپروم، یکی از بزرگترین بانک های این کشور را در اختیار خود داشته است. اکنون گازپروم بانک، سهام گروه رسانه ای گازپروم، مالک پنج ایستگاه رادیویی و تلوزیونی به ارزش ۱۶۶ میلیون دلار را خریداری کرده است. دو سال بعد، "دیمیتری مدودوف" نخستین نخست وزیر پوتین، ارزش رسانه های گازپروم را معادل ۷.۵ میلیارد دلار برآورد کرد که ۴۵ برابر قیمت خریداری شده بود. 

در سال ۲۰۰۵، یکی از شعبات بانک روسیه اقدام به خرید سهام شبکه ۵، یکی از شبکه های تلوزیون محلی تحت مالکیت فرمانداری سنت پترزبروگ کرد که ارزش آن ۲۵ میلیون دلار بود؛ هیچ رقابتی وجود نداشت. ارزش این شبکه در سال ۲۰۰۶ و به دنبال کسب مجوز برای پخش برنامه های خود در ۳۰ منطقه روسیه افزایش شدیدی پیدا کرد. کمی بعد، بنابر تصمیم پوتین به شبکه تلوزیونی ملی تبدیل شد و مجوز پخش برنامه های خود در ۹۱ شهر و برای ۵۳ میلیون نفر را به دست آورد. اکنون این شبکه جایگاه پنجمین شبکه بزرگ تلوزیونی کشور را از آن خود کرده است. 

یک سال بعد، یکی از شعبات بانک روسیه، سهام عمده شبکه تلوزیونی Ren TV را خرید و اکنون این شبکه جایگاه هشتمین شبکه تلوزیونی بزرگ کشور را دارد. Ren TV که زمانی برنامه هایی در خصوص فساد مالی حکومت و همینطور طرح دیدگاه های مخالفینی که دسترسی به شبکه های دولتی را نداشتند، را پخش می کرد، بعدها به طرز چشمگیری کمتر به انتقاد از مقامات می پرداخت. در آگوست و در میان بحبوحه سروصداها در ارتباط با بحران اکراین، این شبکه تلوزیونی برنامه سیاسی پربیننده خود با عنوان «در این هفته چه گذشت» را لغو کرد. رومن پیووواروف، تحلیل گر مسایل رسانه ها در روسیه در این باره معتقد است که «نخستین هدف، کنترل و نظارت سیاسی بر این رسانه ها است. این هدف به خاطر برخورداری از ابزار مالی نسبتا خیلی زود حاصل شد. تصویر در رسانه ای که متعلق به حلقه کوچکی از افرادی است که نه تنها سیاست که اقتصاد روسیه را در اختیار خود دارند روشن و واضح است.» 

در سال ۲۰۰۸ و با پایان دور دوم ریاست جمهوری پوتین امپراتوری رسانه ای بانک روسیه، احساس خطر نکرد، چرا که اگرچه مدودوف به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد ولی در عمل پوتین در مقام نخست وزیری همچنان بخش های وسیعی از قدرت را در اختیار داشت. دوسال بعد کووالچوک، بزرگترین امتیاز خود را بدست آورد و آن چیزی نبود جز ۲۵ درصد از سهام شبکه یک، شبکه ای تلوزیونی دولتی ای که بیشترین تعداد مخاطبین در روسیه را از آن خود دارد. 

به نوشته روزنامه نووایا گازتا، ارزش این سهم مبلغی ناچیز برابر با ۱۵۰ میلیون دلار بود. سال بعد شبکه یک گزارش داد که سودی برابر ۱۰۰ میلیون دلار داشت. در ۲۰۱۲ که پوتین اعلام کرد که خود را برای دور دیگر انتخابات ریاست جمهوری آماده می کند، فعالان دموکرات با وجود قدرت و نفوذ پایین نسبت به آن اعلام خطر کردند. علی رغم رشد کند اقتصادی و مورد اتهام بودن رفقای پوتین، کسی شک نداشت که او پیروز انتخابات خواهد بود. 

نویسندگان: استیون لی مایرز، جو بیکر و جیم یاردلی؛ 
برگردان: یاسر میری، عضو شورای نویسندگان ایراس؛
منبع: نیویورک تایمز؛ 


ادامه دارد...
Share/Save/Bookmark
کد خبر: 37077