توصيه مطلب
۰
 
سالاویف، پیانیست روس
 

به مناسبت یکصد و هفتمین زاد روز موسیقیدان و پیانیست نامی روس، هنرمند مردمی و پر افتخار دوران اتحادیه جماهیر شوروی، "واسیلی سالاویو-سیدوی" گوشه هایی از زندگی این هنرمند و خدمات ارزشمند او به دنیای موسیقی را در قالب این مقاله تقدیم علاقه مندان مشاهیر اوراسیا می گردد.
سالاویف، پیانیست روس
 
ایراس؛ واسیلی سالاویف-سیدوی، ۲۵ آوریل ۱۹۰۷ میلادی در خانواده پاول و آنا سالاویف، در ساختمان شماره ۱۳۹ واقع در بزرگراه «استارو نیوسکی» شهر سن پتربورگ به دنیا آمد. پدر و مادر وی از خانواده دهقانان بودند. مادر وی که از بومیان منطقه «پسکوف» بود، علاقه زیادی به خواندن اشعار محلی داشت و تعداد زیادی از آن ها را از حفظ بود.

آواز های محلی که مادر می خواند، نقش مهمی را در پیشرفت موسیقیایی واسیلی، رشد توانایی های آهنگ سازی وی و آینده هنری اش ایفا کرد. مادر واسیلی، آنای جوان، مدتی در خانه خواننده مشهور آن عصر، خانم "آناستاسیا ویالسوایا" به عنوان خدمتکار، مشغول به کار شد. رابطه خوب ویالسوایا با آنا باعث شد تا او را به عضویت گروه کُر خود در بیاورد، اما همسر آنا، پاول، با این مسئله به شدت مخالفت کرد و نهایتاً آنا، از گروه کُر و ویالسوایا جدا شد. هنگام جدایی این دو دوست، آناستاسیا به رسم یادبود، به آنا یک گرامافون و صفحه هایی از آوازهایش(من دلم می خواهد، عاشق می شوم، نسیم و...) را هدیه کرد.

در یکی از تابستان های دوران کودکی، موهای واسیلی در اثر تابش آفتاب، دچار تغییر رنگ شد و به همین دلیل، اسم مستعار سیدوی (موی جو گندمی) را پدرش به او داد و اتفاقا مورد توجه دوستان و هم محله ای هایش نیز قرار گرفت و از آن به بعد برای همیشه این لقب با او باقی ماند. واسیلی در هفت سالگی با پسر همسایه اشان، "الکساندر باریسو" دوست شد. دوستی ای که تا پایان عمر هنرمند ادامه پیدا کرد.

در خانه آن ها، "سازانو" نوازنده ویولن در ارکستر اپرای مارینوسکی، زندگی می کرد و همین همسایگی باعث شد، واسیلی برای اولین بار با هنرمندی بزرگان اپرا آشنا شود و توانست از نزدیک اجرای اساتیدی چون "فئودر شالاپین" را ببیند و بشنود.

آشنایی واسیلی با پیانو از طریق فیلم های صامت اتفاق افتاد. در ساختمان شماره ۱۳۹ سینمای کوچکی به نام "سینما فیل" باز شد که در آن فیلم هایی با هنرمندی "باستر کیتون" و "ویرا خالدنا" پخش می شد. واسیلی با دیدن پیانو از اپراتور دستگاه پرژکتور سینما خواهش کرد که به او اجازه بدهد تا به کلید های پیانو دستی بزند و با شنیدن نتِ کلید ها، بسیار سریع توانست آهنگ "ماه می درخشد" را اجرا کند. اپراتور که از استعداد پسرک بسیار تعجب زده شده بود، به او اجازه داد که صبح ها که سینما تعطیل بود، پشت پیانو بنشیند. واسیلی هم به ازای این محبت اپراتور، در کار ها به او کمک می کرد؛ حلقه های فیلم را جابجا می کرد، نگاتیو ها را جمع می کرد و یا سالن سینما را جارو می زد.

واسیلی پس از مرگ مادرش، به بداهه نوازی در سالن های سینما مشغول شد، بعداً در استودیوهای هنری به اجرای موسیقی همراه درس های ژیمناستیک پرداخت و کمی بعد تر در رادیو اجرا داشت.

واسیلی پاولویچ تحصیلات خود را در زمینه آهنگ سازی در هنرستان موسیقی شماره ۳ سن پتربورگ پی گرفت. در آن جا با "نیکیتا باگوسلاوسکی" (آهنگ ساز نامی روس) همکلاس شد.

"واسیلی پتروویچ" برای اولین بار در سال ۱۹۳۶ در مسابقات ترانه های مردمی لنینگراد به عنوان آهنگ ساز مورد توجه اهالی هنر قرار گرفت و در آن جا موفق به دریافت مقام نخست برای ترانه «رژه» با شعری از "گیتوویچ" و «آواز لنینگراد» با شعری از "ریوینایا" شد. ترانه های سالاویو- سیدوی را خوانندگان سرشناسی چون "ایرما یااونزم" اجرا کردند.

در دوران جنگ، سالاویف- سیدوی ترانه های فوق العاده ای ساخت که از جمله می توان به "شب در جاده"، "رفیق دریانورد، حسرت چه را می خوری؟"، "خودت را آزار نده!" و آثار دیگری که به حال و هوای جنگ ارتباط داشتند، می توان اشاره کرد.

آهنگ ساز موفق، پس از جنگ و در طول زندگی هنری خویش به آهنگ سازی برای بیش از ۵۰ فیلم پرداخت که از جمله آن ها، فیلم های "ضربه محکم آسمانی"، "اولین دستکش"، "قصه سرباز" و بسیاری دیگر را می توان نام برد. سالاویف- سیدوی به خاطر آهنگ هایش در فاصله سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۷ سه بار به دریافت جوایز و نشان های با ارزش دولتی نائل شد.

وی در ۱۲ مارس ۱۹۵۰ به عنوان نماینده رسمی شورای عالی اتحادیه جماهیر شوروی سابق، انتخاب شد و از آن زمان بیشتر وقت خود را به امور پارلمانی اختصاص داد. اما با بازگشت دوباره به دنیای موسیقی، بار دیگر بخاطر ساخته هایش، در سال ۱۹۵۹ مفتخر به کسب نشان دولتی (نشان لنینسکی) شد. از جمله ترانه هایی که وی را به این افتخار رساند، می توان به آثاری چون "اگر همه بچه های زمین"، "شب های حومه مسکو" و ... اشاره کرد.

در ۴ سال آخر زندگی، واسیلی سالاویف- سیدوی به سختی بیمار بود، اما بیماری نتوانست جشن میلاد ۷۰ سالگی او را که با دوستان و نزدیکانش در حاشیه رودخانه «فانتانکی» برگزار شد، بر هم بزند.

این هنرمند روس در ۲ دسامبر ۱۹۷۹ چشم از جهان فرو بست و دیگر فرصت نیافت تا بار دیگر موسیقی جشن های سال نو را بشنود. او و رفیق کودکی تا کهنسالگی اش "الکساندر باریسو" هر دو در کنار هم در قطعه هنرمندان گورستان «والکوسکی» شهر سن پتربورگ آرام گرفته اند.


منابع:
• صفحه اینترنتی قهرمانان وطن (روسیه)
• « سالاویو- سیدوی در پتروگراد - لنینگراد» نوشته: س.خنتووا ۱۹۸۴ میلادی
• « طرح کلی از زندگی و هنر واسیلی پاولویچ پسالاویو- سیدوی» نوشته: یولی کرملیوا ۱۹۶۰ میلادی
http://classic-online.ru/uploads/۶۷۹۰۰/۶۷۸۹۱.jp
http://andreygoncharov.users.photofile.ru/photo/andreygoncharov/۱۵۰۰۶۱۶۴۴/large/۱۵۱۸۵۷۸۱۸.jpg
http://andreygoncharov.users.photofile.ru/photo/andreygoncharov/۱۵۰۰۶۱۶۴۴/large/۱۵۱۸۵۷۸۲۲.jpg
http://cdn.static۴.rtr-vesti.ru/vh/pictures/b/۷۹۸/۳۷.jpg
http://www.stalfm.ru/wp-content/uploads/%D۰%A۱%D۰%BE%D۰%BB%D۰%BE%D۰%B۲%D۱%۸C%D۰%B۵%D۰%B۲-%D۰%A۱%D۰%B۵%D۰%B۴%D۰%BE%D۰%B۹.jpg


نویسنده: علیرضا چاروسایی، عضو شورای فرهنگی ایراس؛
Share/Save/Bookmark
کد خبر: 35429