توصيه مطلب
۰
 
ترانه‌ی نان
 

ترانه‌ی نان
 

ايراس؛ شعر ِ دُرخشان ِ زیر را از شاعر ِ محبوبِ خلقِ روس "سِرگِی یــِـسِنین" بخوانید. بگذار "مارینا تسوتایوای" بی نظیر، گفته باشد که «دربارهی او اغراق میکنند»؛ بگذار سی سال بیشتر نزیسته باشد، و با آن فاجعه ی مشکوک، زمین را تا ابد سوگوار ِ خود کرده باشد؛ بگذار بسیاری وقتی نثرش را، در زمان ِ خود، با پاسترناکِ بزرگ قیاس می کردند، خندیده باشند. 

اما این همان تک شاعری ست که وقتی لب به خواندن می گشود پشتِ ولادیمیر هم می لرزید. آری، او همانکسی ست که ولادیمیر مایاکوفسکی برایش قدرتمندترین خطابه اش را سرود. خودِ "تسوتایوا" پس از مرگِ نابهنگام ِ یــِـسِنین، او را «برادر ِ خویش» نامید و نوشت: «او بیاغراق، نابغهی نغمه بود». این سِرگِی یــِـسِنین است، جانِ پاکِ روس؛ شاعری که هرشامگاهِ انزوا برایش دعا خواندهام، با دریغ و به سالیان... 



ترانهی نان


و این
بیدادِ سختی است
که می گذرد...

آن جا که رنجِ خلق

نهایتِ مقصود می شود

و داس
خوشه های سنگین را درو می کند

چون خنجری
که گردنِ قو را پاره پاره کند!


زمینِ ما دیری ست که آشناست
با لرزه های ماهِ اوت
از سپیده دمان

گندم ها را دسته می کنند
و هر دسته
چون نعش ِ زردرنگی می شود
نقشِ بر زمین.


به سیلو روانه شان می کنند
به سردابه ی گورشان
بر ارّابه هایی
چون کالسکه های تشییع

که سورچی شان
چنان بر مادیان نهیب می زَنَد

گویی
کشیشی
آیینِ تدفین را به جا آوَرَد!


و بعد
محتاط و بی غَرَض

خوشه ها را بر زمین می گسترند

و خرمن کوب
استخوان های کوچکِ اندام ِ نحیفشان را می شکند.


و به مغز ِ احدی هم خطور نمی کند
که گندم را هم اندامی است
همینطور می چپانند استخوان ها را
به دهانِ آسیابِ آدم خوار
تا با آرواره هایش خُردشان کند.

و از خمیرمایه ی آن آرد
                         پُشته های خوراکِ لذیذی می پزند
و درست
           در آن وقت است 

که سَمّ ِ سپید وارد می شود 

تا تخم ِ کینه
              بر کوزه ی معده بگذارد.

و در این جدال
چاودارها برشتگی گرفته اند 

و خشونتِ دروگران
                      عصاره ­ی عطرآگینی می ­شود
                                                             به­ هیأتِ نان 

گوشتِ گندمی 
                 که چرخ آسیابِ روده ­ها را مسموم می­ کند.

و سوت­­ زنان 
              چون طنین ِ هر پاییز 

به هرجای این سرزمین
                        شیادان و قاتلان و جانیان آزادند 

چرا که داس
                     خوشه­ ها را درو می ­کند 

چون خنجری که گردنِ قو را پاره ­پاره ­کند! 

و این 
           بیدادِ سختی است
                                     که می ­گذرد... 


به قلم و ترجمه ي: حمیدرضا آتش برآب، از کتابِ «عصر طلایی و عصر نقرهای شعر روس»، نشر نی 


پايان متن/

Share/Save/Bookmark
کد خبر: 35120