يارِ بی‌نوا

6 فروردين 1393 ساعت 12:42


يارِ بی‌نوا!
               راه
                       خسته‌ ات كرده ‌است

نگاهت تيره و
                  تاج‌ِگُلت پژمرده است

به نزدم بيا
             تا آرام گيريم
                         در اين غروبِ سوخته و پريده‌ رنگ

پُرسانِ گذشته ‌ات نيستم ای يار

اين كه كجا بوده‌ ای و از كجا می‌ آيی

تنها تا نام مرا آواز كنی

در سكوتم تو را به قلب خواهم ‌فشُرد.

مرگ و زمان
              تنها
                   حاكمانِ اين كره‌ی خاك ‌اند
اينان را
        خداوندگارِ خويش مخوان

همه‌ چيز
            رقصان
                      در ظلمات
                                چهره می ‌بازد

تنها
      خورشيد عشق است
                                كه پاينده می‌ ماند.


ولادیمیر سالاویوف، ۱۸ سپتامبر ۱۸۸۷
ترجمه از: حمیدرضا آتش‌برآب، از کتابِ «عصر طلایی و عصر نقره‌ای ِ شعر ِ روس»، نشر نی


پایان متن/


کد خبر: 34312

آدرس مطلب: http://iras.ir/vdcci1q1.2bq0s8laa2.html

ایراس
  http://iras.ir