موسسه مطالعات ایران اوراسیا 20 آذر 1391 ساعت 10:29 http://iras.ir/vdci3var.t1aq52bcct.html -------------------------------------------------- به مناسبت هفتاد‌و چهارمين زادروز يميركانف عنوان : تِمیرکانُف یعنی نبوغ! -------------------------------------------------- متن : ايراس:یوری خاتوئِویچ تِمیرکانُف (Ю́рий Хату́евич Темирка́нов)، رهبر ارکستر روس، در روز ۱۰ دسامبر ۱۹۳۸ در شهر نالچیک به دنیا آمد. آموختن موسیقی را از ۹ سالگی آغاز کرد و در ۱۳ سالگی به مدرسه ی تیزهوشان لنینگراد رفت و سازهای ویولن و ویولا را به عنوان ساز اصلی خود برگزید. پس از به پایان رساندن دوره های این مدرسه با ساز تخصصی ویولا به کنسرواتوار لنینگراد رفت و آموخته هایش را در رشته ی رهبری ارکستر زیر نظر ایلیا موسین ادامه داد و در سال ۱۹۶۵ فارغ التحصیل شد. تِمیرکانُف یکی از قله های رهبری ارکستر امروز است تا آن اندازه که یکی از نشریه های ایتالیایی درباره ی او چنین گفته است: از میان موسیقیدانان امروز اگر آبادو مترادف است با مهارت، بارنبویم با کاریزما، هایتینک با فردیت، بی شک تِمیرکانُف هم معنیِ نبوغ است. تِمیرکانُف در ۲۸ سالگی در مسابقه ی آل یونیِن که رقابت رهبری ارکستر در سطح ملی است، مقام نخست را به دست آورد. همین مساله باعث شد تا کیریل کوندراشیل او را به تور اروپا و آمریکا همراه با دیوید اویستراخ، نوازنده ی افسانه ای ویولن، با همراهی ارکستر فیلارمونیک مسکو دعوت کند. او نخستین اجرایش با ارکستر فیلارمونیک لنینگراد را در اوایل سال ۱۹۶۷ به صحنه برد و سپس دعوت شد تا به عنوان دستیار رهبر در کنار یِوگِنی مراوینسکی در همان ارکستر فعالیت کند. در ۱۹۶۸ رهبر اصلی ارکستر لنینگراد شد و تا سال ۱۹۷۶ که مدیر موسیقی باله و اپرای کیرف شد، در این مقام باقی ماند. از میان اپراهایی که در این دوره ها رهبری کرد می توان به اپراهای لاتراویاتا (۱۹۶۶)، پورژی و بِس (۱۹۷۲)، یوجین اونگین (۱۹۸۲) و ملکه ی پیک (۱۹۸۴) اشاره کرد. او با اپرای کیرف به کشورهای گوناگونی چون انگلستان، ژاپن و آمریکا سفر کرد و نخستین کسی بود که با ارکستر تئاتر کیرف قطعه های سمفونیک اجرا کرد. تِمیرکانُفدر ۱۹۷۸ آغاز به فعالیت با ارکستر فیلارمونیک سلطنتی لندن کرد و از سال ۱۹۸۸ تا کنون در مقام مدیر موسیقی و رهبر اصلی ارکستر فیلارمونیک سنت پتربورگ فعالیت کرده است. تِمیرکانُف بارها به عنوان رهبر مهمان، ارکسترهای بزرگ اروپایی، آسیایی و آمریکایی را رهبری کرده است. وی نخستین هنرمند شوروی بود که پس از ازسرگیری روابط فرهنگی بین آمریکا و شوروی بعد از پایان جنگ در افغانستان، اجازه ی اجرا در خاک آمریکا را پیدا کرد. او در سال ۲۰۰۹ برای رهبری ارکستر فیلارمونیک سلطنتی استکهلم، در اجرایی به مناسبت اعلام برندگان نوبل دعوت شد. سال پیش از آن موسیقیدان برتر روسیه شناخته شد و برای بار دوم جایزه ی ابیاتی، مهمترین جایزه ی انجمن منتقدان ایتالیا را از آن خود کرد. از آلبوم های او می توان به این سه ضبط اشاره کرد: سوییت دریاچه قو اثر چایکوفسکی اپوس ۲۰ و رقصهای سمفونیک راخمانینُف اپوس ۴۵، هر دو در یک آلبوم، به همراهی ارکستر فیلارمونیک سنت پترزبورگ، ۲۰۱۱؛ گلچینی از سیندرلا و رمئو و ژولیت ساخته ی پروکفیف به همراهی ارکستر فیلارمونیک سنت پتربورگ، محصول شرکت سینگم کلاسیکس، ۲۰۱۰؛ سمفونی شماره ی ۷ شوستاکویچ اپوس ۶۰ لنینگراد به همراهی ارکستر فیلارمونیک سنت پترزبورگ محصول شرکت سینگم کلاسیکس، ۲۰۱۰. افتخارها و جایزه ها: مقام نخست در مسابقه ی رهبری ارکستر آل-یونیون در مسکو (۱۹۶۶) جایزه ی دولتی فدراسیون روسیه، با یادی از میخائیل گلینکا، به پاس کنسرتهای ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ (۱۹۷۱) هنرمند برگزیده ی فدراسیون روسیه (۱۹۷۱) هنرمند برگزیده ی کاباردینو-بالکاریا (۱۹۷۳) هنرمند مردمی فدراسیون روسیه (۱۹۷۶) جایزه ی دولتی اتحادیه جماهیر شوروی برای اجرای اپرای پیتر کبیر ساخته ی ای. پتروف (۱۹۷۶) هنرمند مردمی اتحادیه جماهیر شوروی (۱۹۸۱) جایزه ی لنین (۱۹۸۳) جایزه ی دولتی اتحادیه جماهیر شوروی برای اجرای یوجین اونگین (۱۹۸۵) نامزد جایزه ی گرمی برای ضبط آلبومهای الکساندر نِوسکی ساخته ی پروکفیف (۱۹۹۶) و سمفونی شماره ی ۷ شوستاکویچ (۱۹۹۸) جایزه ی کریل و مِفودی (بولگاری-۱۹۹۸) عضویت افتخاری آکادمی بین المللی علوم، صنایع، آموزش و هنر (ایالات متحده ی آمریکا- ۱۹۹۸) جایزه ی درجه ۳ی لیاقت کشوری (۱۹۹۸) جایزه ی دولتی روسیه (۱۹۹۹) جایزه ی علمی و فرهنگی کاترین کبیر (۲۰۰۲) جایزه ی ابیاتی از طرف انجمن منتقدان موسیقی ایتالیا (۲۰۰۳) جایزه ی رئیس فدراسون روسیه (۲۰۰۳) دکترای افتخاری از دانشگاه علوم انسانی و اجتماعی سنت پترزبورگ (۲۰۰۳) دکترای افتخاری از کنسرواتوار دولتی ریمسکی کورساکفِ سنت پترزبورگ (۲۰۰۳) جایزه ی درجه ۲ی لیاقت کشوری (۲۰۰۳) جایزه ی ترایامف (۲۰۰۳) عضویت افتخاری آکادمی ملی سانتا سسیلیا (ایتالیا- ۲۰۰۷) جایزه ی ابیاتی از طرف انجمن منتقدان موسیقی ایتالیا (۲۰۰۷) جایزه ی درجه یکِ لیاقت کشوری (۲۰۰۸) جایزه ی بین المللی ستاره ی بالتیک (۲۰۱۱) منابع: ۱- بی نا، یوری تِمیرکانُف، وبگاه دانشنامه ی آزاد ویکی پدیای انگلیسی، ۲ دسامبر ۲۰۱۲: http://en.wikipedia.org/wiki/Yuri_Temirkanov ۲- بی نا، یوری تِمیرکانُف، وبگاه آی. ام. جی. آرتیستز، ۲۰۱۲: http://imgartists.com/artist/yuri_temirkanov ۳- بی نا، یوری تِمیرکانُف، وبگاه ارکستر فیلارمونیک سنت پترزبورگ، بی تا: http://www.philharmonia.spb.ru/eng/director.html ۴- بی نا، یوری تِمیرکانُف: رهبر میهمان اصلی تئاتر بولشویک، وبگاه سالن تئاتر بولشویک، بی تا: http://www.bolshoi.ru/en/persons/orchestra/۸۶۵/ ۵- بی نا، استاد یوری تِمیرکانُف، وبگاه باله و اپرای سنت پترزبورگ، بی تا: http://www.balletandopera.com/index.html?sid=۵N&person=۳۷&page=catalog نويسنده: فاطمه نكونام، عضو شوراي فرهنگي ايراس